De duivenmelker 

Een nieuwe dag is aangebroken

de doffer zit op zijn stok,

totdat hij door zijn baasje

wordt meegenomen naar een hok.

Wanneer hij in het hokje kijkt,

ziet hij zijn lieve duivin,

en na een klein kwartier,

krijgt de doffer échte zin!

Maar nog voordat hij kan "toeslaan"

haalt zijn baasje hem daar vandaan.

Opgesloten in een rieten mand,

waarin hij net kan staan.

 

Ver weg van zijn geliefde,

ziet hij weer blauwe lucht,

en maakt zich klaar,

voor een hele lange vlucht.

Een supersnelle start,

om gelijk goed te beginnen,

want hoe sneller hij zal vliegen,

hoe eerder hij zijn vrouwtje kan beminnen.

Helaas hij strandt in't midden,

geveld door prikkeldraad,

en met een gebroken vleugel,

ligt de doffer nu op straat.

Toch raapt hij al zijn moed bijeen,

en kijkt wat in het rond,

en met veel pijn en moeite,

komt de doffer van de grond.

De vleugel knaagt hem snerpend,

maar zijn duivin geeft hem zijn kracht,

na vele uren en meer pijn,

heeft hij zijn tocht volbracht.

De doffer ziet zijn baasje,

en geniet in zijn gedachten,

dat hij hem zal brengen,

naar zijn duivin die zit te wachten.

De doffer wordt opgepakt,

en hij denkt: "misschien?"

maar helaas, in dit leven,

zal hij zijn duivin nooit meer kunnen zien...

 
Dit gedicht, van onbekende schrijfster 20six, trof mij vandaag (vandaag was in 2007)